چهل و نمیدونم چند

هر روز بیشتر از دیروز به این پی میبرم که توی این دنیا برای هیچکس هیچی نیستم و هیچی نمیدونم و هیچ جا نمیخوام برم و هیچ چیز نمیتونه منو خوشحال کنه ولی همه چیز منو ناراحت میکنن .

آره من ضعیفم

من قبول میکنم که ضعیفم و زود تاثیرپذیریم بسیار زیاده و نیازهام به همین راحتی برآورده نمیشه

اما بیشترین چیزی که منو اذیت میکنه بزرگ شدن توی خانواده ایه که زندگی منو با زندگی نوجوونی خودشون مقایسه میکنن

و از طرفی هم من نمیتونم درکشون کنم اما در حد مرگ دوستشون دارم و همین دوست داشتن باعث میشه که نتونم کاری که میخوام رو بکنم